(دل آرام گــــــیرد به یـــــاد خـــــدای)


محبت
نظرات |

وقتی سنگی توی برکه ایی می اندازیم، این سنگ کوچک، آب های راکد را به تلاطم در می آورد. 
در جایی که سنگ به سطح آب خورده ابتدا حلقه ای پدیدار می شود؛ 
حلقه جوانه می دهد، جوانه شکوفه می دهد، باز می شود و باز می شود، لایه به لایه. 
سنگی کوچک در چشم به هم زدنی چه ها که نمی کند. 
در تمام سطح آب پخش می شود و در لحظه ای می بینی که همه جا را فرا گرفته. 
دایره ها دایره ها را می زایند تا زمانی که آخرین دایره به ساحل بخورد و محو شود . 
محبت چنبن می کند با دل و جان آدمی اما عمیق تر و ماندگارتر.



:: مرتبط با: عرفان و زندگی ,
نویسنده : بنده خدا 4
تاریخ : دوشنبه 21 فروردین 1396
زمان : 09:14


.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.